Dit wordt een verwarrend verhaal, ik zal het maar meteen zeggen. Het heeft ook even geduurd voordat ik hetzelf helemaal snapte. Uiteindelijk komt het erop neer dat als je een Harley Davidson motor koopt, je lief bent voor hondjes. En dat is natuurlijk altijd cool.
Maar daarvoor moest ik eerst door Monique gebeld worden. Wie? Nou, ik heb je naam van Elles. Uhhm, wie was dat ook alweer? Nou dat is is de PA van Guus *ahaaaa - ja serieus, dat zei me zeker wat* en zij zei dat jij een leuke fotograaf was om erbij te hebben. Natuurlijk ben ik dat *tja wat moet ik anders zeggen, het klonk alsof ik altijd van die leuke kunstjes doe enzo*, maar waarbij precies? Nou dat zit zo… en toen werd het natuurlijk allemaal veel te veel voor mij om in één keer te bevatten. “Beter stuur je me even een mailtje...”
(ook dit is nog even een ereschuld die we van Guerrilla hebben in te lossen, het duurde wat langer dan gepland om deze site aan de praat te krijgen, oja, de foto’s zijn (c) 2005 patricksavalle.com)
Dus Zaterdagavond vlak voordat ik “Armin Only” zou gaan fotograferen was ik dus op pad naar de Harley Davidson Stables. In Lexmond. Daar zou een heel speciaal feestje zijn. Volledig vertrouwend op mijn navigatiesysteem bleek dat ergens onder Utrecht te zijn en voor mijn gevoel in the middle of Nowhere. Maar dat weet ik dus niet zeker want het was donker en dan zie ik net zoveel als een naaktslak met staar. Mijn navigatie had 15 minuten geleden al geroepen dat ‘de bestemming bereikt was’ maar ik zag nog steeds alleen maar boerderijen langs het oneindig lijkende landweggetje waar ik overheen reed. Met 30 km per uur (ja, nachtblind, bang om op een koe te botsen) leek dat weggetje wel tot in Duitsland door te gaan. Kwam geen einde aan. Ondertussen hadden al twee Ferrari’s 360’s me met veel machtsvertoon ingehaald, - eentje herkende ik trouwens nog van het Special Sports feest, waar ik bijna op de motorkap werd genomen door zo’n ding dat met 200 miljoen km per uur over het parkeerterrein reed -, was er een dikke Hummer zowat over me heen gereden en moest een miezerige Porsche 946RS me ook nog eventjes met de neus op de feiten drukken. Jajaaa, ik ben langzaam. Maar ik zie niets in het donker. Moest dus niet gekker worden, maar wel een indicatie dat er ergens een sjiek feestje aan de gang was. Laat ik die auto’s dan maar volgen.
Aan de ingang aangekomen werd ik opgevangen door twee vrij stevige portieren die niets anders konden doen dan:
* droogjes constateren dat ze niet wisten wie ik was
* vaststellen dat ik ook niet op één of andere lijst voor kwam
* me de toegang weigeren
Cool. Nu is normaal gesproken mijn tolerantie voor niet op de lijst staan nul en rijd ik weer weg, maar deze keer had ik Monique zelf aan de lijn gehad en dan is het soort van goede manieren om toch maar wel te blijven en na wat overleg konden ze me dan wel escorteren naar iemand die wel wist wie ik was en wat ik kwam doen. Nou die konden we niet vinden, maar er was dan wel weer iemand die mij en mijn escorte kon doorverwijzen naar Monique zelf.
En ja hoor, daar was ze. Eindelijk iemand die wist wie ik was. Potverdorie en hoe: Monique was heel lief en heel mooi, mijn avond was dus meteen al top. Zoiets werkt gewoon. Even snel wat foto’s gemaakt, wat Sushsi’s gedownd en hoppa naar Armin. En verder? Ja wat verder? Nu na afloop zit ik hier naar de foto’s te staren en bedenk ik me dat ik niet precies weet wat ik met die foto’s moet. Wie was eigenlijk de opdrachtgever? Is er iemand die de foto’s ook echt wil hebben? Wat moet ik nu met die foto’s? Waarom was ik daar eigenlijk? Haha, echt cool. Dus, dat was weer een duidelijk verhaal.
Dus, wat deed ik daar?
Bridget Maasland fotograferen natuurlijk. Ze kreeg een gloednieuwe Harley Davidson kado, voor www. dutchypuppy.nl, mocht nog kiezen ook. Ze wilde die éne, niet de ander dus dat was snel beslist. Grapte vrij mediageniek en zeker erg diplomatiek dat ze eigenlijk een race-babe was, maar nu toch echt wel helemaal weg was van de Harley.
“Bridget wordt het boegbeeld van Harley World en gaat de kleding uit de fashion store dragen, ze wordt dus gesponsord met de modelijn van Harley alsmede met een gecustomized motor. Tevens heeft Harley World zich bereid getoond om voor de aankomende 3 jaar een van de grote sponsors wordt van de stichting Dutchypuppy. Deze stichting heeft een kledinglijn opgezet waarvan het eerste ontwerp is ontworpen door Henk Shifmacher. Met de opbrengst van deze shirts die een grote hit gaan worden hopen we, gaan we andere organisaties die zwerfhonden helpen, opvangen en verzorgen, ondersteunen. De volgende collectie wordt weer door een andere bekende kunstenaar ontworpen en zo hopen we dat iedereeen de shirts wil sparen en de bijbehorende vesten en dergelijke wil kopen.”
En als dat al wat duidelijker klinkt, komt het omdat ik dat gewoon geciteerd heb van iemand die er wel verstand van had. Namelijk van Monique Verkaart, de styliste van Bridget. Hier samen met Bridget. Jep, ik zei het je toch! Woef, woef… hahaha
Nou vind ik wel dat jullie meteen allemaal t-shirts en kleding moeten gaan kopen: www.dutchypuppy.nl. Of koop gewoon wat Harley’s, daarmee sponsor je ook meteen de Hollandse hondjes. Ik zeg: Woef…