De jaarlijkse FFWD optocht door Rotterdam is toch wel één van mijn favoriete fotografische evenementen. Eén groot feest en overal fotogenieke dingetjes. Dit jaar was het echter voor mij te nat. Ik was zo door en door nat geregend, mijn fototas stond vol met water, dat ik niet veel anders kon dan naar huis gaan en opdrogen. Shame on me. Wel een paar leuke plaatjes als goedmakertje. En omdat ik die mensen beloofd had ze te plaatsen…

Hier hoef ik toch zeker geen commentaar bij te geven?

Ik was wat aan het rondkijken op de nieuwe site van link2party.nl en ik werd er niet vrolijk van. Dus maar een blogje geplaatst op hun site.

Zo, de toon is gezet :)

Ik maak me een beetje zorgen om al jullie jongeluitjes en ik heb het gevoel dat ik jullie als ouwe knar moet waarschuwen.

Ik ken de mannen van Link2Party heel erg goed en ik volg met stijgend respect hun verrichtingen, dit verhaaltje is dus geenszins bedoeld om hun af te zeiken, toch denk ik dat ze met hun nieuwe stijl fotografie een grote fout begaan. Let me explain.

Ik fotografeer al een jaar of 7,8 de partyscene, ooit begonnen voor partyshots.nl, waarmee we volgens mij de eerste en zeker de grootste waren, toen Lee stopte met sponsoring ben ik ook maar gestopt en doorgegaan als free-lance professioneel fotograaf voor vrijwel alle grote party’s, van het hele ID-T circus tot aan ranzige lak en leer fetish party’s op Russische onderzeeërs. I’ve been around en ik zie een trend en die trend is niet goed. En nu gaat Link2Party er aan meedoen.

Pure cult. De kontjes van Reef. Dit jaar was weer Nederlandse miss Reef wedstrijd. Geheel in stijl met 1500 man op de Ocean Diva. Behalve dat het zoals gebruikelijk weer een topklasse miss-verkiezing was, was het ook een topklasse feest. En de mensen van Go-fast lieten zien dat er nog energiekere drankjes zijn dan we al dachten. Base-jumpers van electriciteitsmasten, swoopers met 100 km/u rakelings over het dek van de Diva. Fokking hell potverdorie, supercool! Bewijs dat megastunts niet van mega-budgetten afhankelijk hoeven te zijn…

Na de grote achtbaantest voor ‘Break-out magazine’, waarbij ik vanuit alle Six-flags achtbanen mocht fotograferen, heb ik laatst voor Panorama een bungee-sprong van onderstaande dam gemaakt. Twee-honderd-twintig-meter hoog. Nieuw: de video!!!

Dit is de hoogste bungeejump ter wereld! Niet één of ander ‘Rozenkrans-sprongetje’ in Zuid-afrika, niet één-of-andere bruggesprong in Nieuw-zeeland maar DIT is de ‘mother of all bungee-jumps’: de Goldeneye-jump. De monsterdam van waaraf wordt gesprongen ligt in Zwitserland, vlak aan de grens met Italie aan het Lago Maggiore.

Het was weer zover :) De nacht van oranje in het Ahoy. Vorig jaar was mijn eerste keer en dat was goed bevallen, dus dit jaar weer. Kennelijk had Fransje Bauer deze avond even vrij van zijn twaalfduizend uitverkochte concerten op rij en mochten we zijn podium even lenen. Ik hoop niet dat Frans nu boos op me wordt, maar het decor was dit jaar aanzienlijk minder mooi en spectaculair dat vorig jaar. Vorig jaar was het podium een feest voor het oog, dit jaar was het voornamelijk heel groot en kaal. Echt supermooie plaatjes waren heel lastig te schieten, vanwege het licht en vanwege de vorm van het podium. 

Aan alle mooie dingen komt een end. Zo ook aan de world-famous world-class feesten van de hotste strandclub in Nederland. Zo. Ik zit volgend jaar weer geramd. Maar zonder dollen, de WIJ feesten zijn vrijwel altijd leuk.

Fotografisch gesproken heb ik even extra mijn best gedaan. Ik merkte dat ik na al die feesten toch wat minder geconcentreerd was geraakt. Niet zo professioneel. Daarom extra geknald.

(oud artikel, overgenomen van mijn oude website)

Fok man. Zit ik hier als een nerd achter mijn computer Java te programmeren, hoor ik de hele tijd een bekende stem op de tv beneden. Ik kijken. Is het Dido. Dido Thalia. Bij Undercover Lover, zo’n ranzig Sodom en Gomorra spelletje voor de allerzeiligsten onder ons (niet dat ik zwaar gereformeerd ben, integendeel, maar dit soort programma’s is natuurlijk pure armoede). Maargoed, moeten zij weten. Vind het eigenlijk niets voor Dido, maar nu ze daar toch zit, kan ik nog wel een fotoreportage plaatsen die ik een jaar of twee geleden van haar maakte. Dido en Nico. Jammer, ik heb nog wel eens een leuk dansje met haar gedaan. Heeft kennelijk geen indruk gemaakt…

Ja daar had Rud-gr mooi het plekkie voor mijn Dance Valley reportage voor me weggekaapt. Haha, nouja, er was op Dance Valley weer zoveel te beleven dat ik nog wel wat mooie (hoop ik) plaatjes kan laten zien. Er stond deze keer een enóóórme half-pipe en er waren wat motorrijders aan het stunten. Bij deze de wat verlaatte Woensdag-wallpapertjes…

Rud-gr is de vaste fotograaf van Dance4Life en ik had niets te doen. Ofwel, ik mocht mee. Leuk man. Dus gistermiddag stond ik ineens tussen 10.000 (15.000?) schreeuwende brugklassers of hoe zoiets tegenwoordig dan ook heet. Alllemaal hun longen uit hun lijf te schreeuwen voor de goede zaak. Ik heb nog nooit zoveel handjes in de lucht gezien. Een hoop handjes op de foto’s. Verwacht geen briljante reportage, ik was extreem lui, het was voor mij ook een beetje vrije dag…

Woensdag is wallpaperdag op Guerrilla. Deze keer kunnen jullie met ons mee naar boven in de masten van de Stad Amsterdam.

Zaterdag ingevallen voor Rud-gr. De Dance To LA contest. Flash-dance in het echt, man wat kunnen die meiden dansen. Speciaal voor de breedbeeld-monitor-bezitters deze keer een wallpapertje in breedbeeld, omdat het niet in 4:3 pastte. Dit is dus het meisje van de Nike reclame. VK-nerds weten dat natuurlijk niet, maar al die meiden bij mij op de sportschool hebben allemaal wel een doos of verpakking met haar erop in de kast hangen. Het gezicht van Nike. In Tweevoud, eenmaal live en eenmaal eronder…

Onze promodames slaan in als een bom. We dachten, laten we het Rizla-publiek eens verassen met twee miss Universe finalistes. Nou dat hebben we geweten, zowel de DSC als VKmag krijgt inmiddels fanmail voor de dames, compleet met foto’s en verzoeken om telefoonnummers. Terecht zeggen wij, maar helaas, de dames zijn alleen geinteresseerd in coole fotografen. Niet getreurd, bij Monaco aan de Maas zijn de dames ook weer aanwezig.

“Patrick, Patrick”
“Ja? Dat ben ik.”

“Hoi, ik ben Miranda”
“Hoi, alles goed?”

“Ja, hoor, maar waarvoor ik je aanspreek is het volgende: de meiden zagen je lopen en nu is er ruzie.”
“Meiden? Ruzie?

“Ja, ik heb de BP-promotiedames onder mijn hoede, die meiden”
“Ahaaa, die 24 meiden in die strakke groen-blauwe speelpakjes?

“Ja die”
“Cool. Maar waarom is er nu ruzie dan?

(Update: 7/8/2006 14:13: meer meiden)

We waren al eerder aan boord van de Jumbo-fairpartner en in de tussentijd heb ik er ook al meer opdrachten uitgevoerd maar deze keer was weer extra-speciaal. Het sterkste zware-lading schip ter wereld had een record te vestigen. Nog nooit eerder de geschiedenis of mankind *trompetgeschal, tromgeroffel* had een schip 1800 ton van de kade af getild en in zijn ruim geplaatst. En dat moet gefotografeerd worden, Guerrilla-stijl natuurlijk.

Ik zit net een beetje over wat luchtige zaken na te denken enzo en ik vroeg me ineens wat af. Zo maar. Zou het niet zo kunnen zijn dat ik God ben?