Hier hoef ik toch zeker geen commentaar bij te geven?

Maar leuk was het wel. Later meer *twilight zone muziekje*, eerst weer een nieuwe poging ondernemen 12.000 feet, -5 graden…

Mijn nieuwe werk is leuk, beetje de innovator uithangen enzo. Maar leuke fotoopdrachten zijn nog leuker. En dit weekend waren de Go-fast X-days. Een behoorlijk cool evenement dat nog niet helemaal uit verf komt. Hoofdingredient zijn de base-jumpers die dan met toestemming vanaf de Euromast mogen springen, vanaf het restaurentniveau en sommige ook vanaf het topje. Enorme ballen moet je hebben om daar alleen al te staan op het randje bovenop de lift, 185 meter hoog. Ik heb geen hoogtevrees maar ik voel mijn benen lichtjes slap worden daarboven en mijn hoofd enigszins licht. En de springers die dan nog een randje hoger staan en op mij leunen voel ik trillen als een rietje. Ongetwijfeld adrenaline, maar zeker ook wel angst.... En dus is het cool, zo werkt het nou eenmaal. 

Ik verveelde me, het was mooi weer en ik heb een nieuwe camera die ik even wilde testen. Op naar de Bungee-jump bij Scheveningen…

Potverdorie, veel te veel te doen dit weekend. Vrijdagochtend 10 uur snel het persmoment van de Go-fast X-days fotograferen, om 12 uur voor de auto omkleden, maatpak, superblits, want een bespreking met Microsoft en een grote verzekeringsmaatschappij voor een high-profile opdracht. Tegenwoordig ook weer aan de slag als software-architect namelijk. ‘s Avonds de foto’s bewerken van een industriele opdracht die al een dag over tijd is en Zaterdag weer vroeg naar de X-days. Niet veel tijd trouwens om de foto’s te bewerken, want Zondag een autoserie en Eddy Zoey. En als dan nog met volle teugen had kunnen genieten van die X-Days, maar nee, wat gebeurde er…

Moe word je ervan. Elke keer maar weer die Alice aan de telefoon. Of ik weer eens in de achtbanen van Walibi wil gaan zitten. ‘We hebben wat acteurs en figuranten en onze reclamefilm wordt geschoten’. Of ik dan meteen even wat reclamefoto’s kan schieten. Man, man, hoe vaak moet ik dit allemaal nog gaan meemaken? Stopt het dan nooit?

Na de grote achtbaantest voor ‘Break-out magazine’, waarbij ik vanuit alle Six-flags achtbanen mocht fotograferen, heb ik laatst voor Panorama een bungee-sprong van onderstaande dam gemaakt. Twee-honderd-twintig-meter hoog. Nieuw: de video!!!

Dit is de hoogste bungeejump ter wereld! Niet één of ander ‘Rozenkrans-sprongetje’ in Zuid-afrika, niet één-of-andere bruggesprong in Nieuw-zeeland maar DIT is de ‘mother of all bungee-jumps’: de Goldeneye-jump. De monsterdam van waaraf wordt gesprongen ligt in Zwitserland, vlak aan de grens met Italie aan het Lago Maggiore.

‘Onze’ heli is neergestort. Vannacht, met een hoop mensen aan boord, in het donker op het water, met storm en regen vielen de motoren uit. 20km uit de kust bij Den Helder met bijna 3 meter golfslag. Fokking riskant. Met ‘onze’ crew aan boord. Zodra mijn trainingsmaatje door alle procedures heen is, en hij zin en tijd heeft, zal ik het hele verhaal hier opschrijven, hij zat aan ‘the stick’ namelijk. Voorlopig nog even wat coole wall-papers van de heli, de SAR Superpuma die nu net aanspoelde bij Texel. Iedereen heeft het overleefd. De piloot kennende verwacht ik niets minder dan waanzinnige helden verhalen, is namelijk een extreem goed in vorm, daadkrachtig en koel persoon in dat soort situaties. Was vroeger beroepsduiker, ha, die ervaring heeft ie nu denk ik wel nodig gehad…

Update: het verhaal van de piloot

Zo, nou daar zijn we weer met Guerrilla. Ik was nogal druk met andere zaken en die Rutger heeft alleen nog maar langdurige opdrachten op paradijselijke eilandjes geloof ik. Dit weekend weer coole opdrachten en bij twee ervan kunnen jullie meekijken. Dansende Nike-meisje en Knetterende Red Bull motoren. Eerst even de 500 motorfietsen op het strand van Scheveningen. Koudddddd. En vermoeiennndddddd. Nadeel van dit soort ‘uitgestrekte’ evenmenten is dat je zo enorm veel moet rennen om alle een beetje vast te leggen.

Update 13/11/2006, extra foto’s

‘Jantje bedankt, Jantje bedankt, Jantje, Jantje, Jantje bedankt...’ schalmde het door het stadion. Ik dacht op dat moment dus, cool, ‘we’ hebben gewonnen. Toch? Ik had de races uitgezeten in het pershonk en was op pad gegaan om de finish mee te maken terwijl Jeroen Bleekemolen nog voorop reed. Helaas, helaas. Kennelijk maakte het niet uit voor het publiek hoeveelste Jeroen finishte wat het ging compleet uit z’n dak…

Dit wordt een nogal rood-witte reportage. Ik was namelijk vandaag te gast bij het Xerox-Ducati Superbike team. Xerox is een beetje mijn officieuze sponsor en dit maal was het mijn beurt om wat terug te doen. Terwijl Rud-gr allang weer thuis zat van zijn DTM-avontuur, liep ik nog door de modder te soppen op zoek naar mijn auto. Ik weet niet wat God dacht vandaag, maar er werden weer nieuwe records “zoveel mogelijk regen in zo’n kort mogelijke tijd” gezet.

Het was weer zover. Rotterdam had weer race-auto’s in de straten. En wat doe je als organisatie als je ‘m eens echt flink uit de broek wilt laten hangen voor je publiek? Juist… Je belt Berry de VK-superminidriver. Toen Berry hoorde dat Jos the Boss, Christian Albers, éne meneer Rosberg en nog wat coole coureurs het voorprogramma zouden doen met wat formule 1 auto’s, was hij natuurlijk meteen enthousiast en belde meteen zijn favoriete meiden. 

Onze promodames slaan in als een bom. We dachten, laten we het Rizla-publiek eens verassen met twee miss Universe finalistes. Nou dat hebben we geweten, zowel de DSC als VKmag krijgt inmiddels fanmail voor de dames, compleet met foto’s en verzoeken om telefoonnummers. Terecht zeggen wij, maar helaas, de dames zijn alleen geinteresseerd in coole fotografen. Niet getreurd, bij Monaco aan de Maas zijn de dames ook weer aanwezig.

Zoals beloofd hier dan de Telegraaf voorpaginafoto van onze Robert Doornbos does a Dyke reportage.  Niet zo groot als de grootste voorpaginafoto ooit in de Telegraaf die ik had met de Sail-foto, maar altijd leuk in het meeste gelezen ‘blad’ van Nederland…

Jep, we hebben vrienden bij Guerrilla. Met vette spullen. Dus als ik een anonieme tip krijg dat Robert Doornbos met een formule 1 auto over de afsluitdijk gaat racen dan ga ik die vrienden bellen en probeer ik me er bij te slijmen. Zo ben ik, een slijmbal eerste klas. En zo gebeurde het dat ik jullie nu de beelden van het evenement kan laten zien vanuit de vetste Heli die er in Nederland rondvliegt.

326 km/u haalde hij trouwens. Robert. Niet de heli, die trok dat niet. En daarmee is meteen de fabel dat je de KLPD te snel af kan zijn uit de wereld geholpen.

(update: een foto uit deze reportage stond op de voorpagina van de Telegraaf)

Zo, nu jullie je weer een beetje kunnen concentreren wordt het tijd voor het echte werk op de Masters. Het koningsnummer van de autosport. Eigenlijk moet je het zo zien, alles op de masters staat uiteindelijk in het teken van die éne race-klasse. De rest is aankleding. Aangename aankleding weliswaar, maar uiteindelijk komt iedereen natuurlijk maar voor één ding…

“Patrick, Patrick”
“Ja? Dat ben ik.”

“Hoi, ik ben Miranda”
“Hoi, alles goed?”

“Ja, hoor, maar waarvoor ik je aanspreek is het volgende: de meiden zagen je lopen en nu is er ruzie.”
“Meiden? Ruzie?

“Ja, ik heb de BP-promotiedames onder mijn hoede, die meiden”
“Ahaaa, die 24 meiden in die strakke groen-blauwe speelpakjes?

“Ja die”
“Cool. Maar waarom is er nu ruzie dan?

(Update: 7/8/2006 14:13: meer meiden)

Ja daar had Rud-gr mooi het plekkie voor mijn Dance Valley reportage voor me weggekaapt. Haha, nouja, er was op Dance Valley weer zoveel te beleven dat ik nog wel wat mooie (hoop ik) plaatjes kan laten zien. Er stond deze keer een enóóórme half-pipe en er waren wat motorrijders aan het stunten. Bij deze de wat verlaatte Woensdag-wallpapertjes…

Pure cult. De kontjes van Reef. Dit jaar was weer Nederlandse miss Reef wedstrijd. Geheel in stijl met 1500 man op de Ocean Diva. Behalve dat het zoals gebruikelijk weer een topklasse miss-verkiezing was, was het ook een topklasse feest. En de mensen van Go-fast lieten zien dat er nog energiekere drankjes zijn dan we al dachten. Base-jumpers van electriciteitsmasten, swoopers met 100 km/u rakelings over het dek van de Diva. Fokking hell potverdorie, supercool! Bewijs dat megastunts niet van mega-budgetten afhankelijk hoeven te zijn…

Soms gaat het niet zoals je in gedachte had. Zoals deze keer. Ik had een bepaalde shot in gedachte, echt helder op mijn netvlies, maar er was geen kans om die te nemen. De dames waren bezig met hun Nederlands kampioenschap schoonspringen in het nieuwe superbad van Eindhoven en hadden geen ruimte voor verzoeknummers. Dus, zie het maar als work-in-progress, ik krijg nog wel een kans om die éne plaat te schieten…